การเดินทางของมิตรภาพ

^{นานมากแล้วที่มีคนชอบถามคำถามมากมายว่าถ้ารักกันแล้วก็ต้องแต่งงานซิ จะได้สร้างครอบครัวด้วยกัน และมีเหตุผลอีกมากมายที่ยกประเด็นขึ้นมาสำหรับหยิบยกให้อีกฝ่ายเห็นคล้อยตามว่าเห็นดีเห็นงามไปด้วย เหตุผลมากมายที่คนเราชอบยกขึ้นมาเป็นประเด็นในการจดทะเบียนและการมีพิธีแต่งงานนั้นก็คือเป็นการให้เกียรติผู้หญิง และให้เกียรติพ่อแม่ของทั้ง 2 ฝ่าย เป็นการบอกให้คนอื่นได้รับรู้ว่าทั้งคู่ได้เป็นสามีภรรยากันแล้ว ไม่ว่าเหตุผลอะไรก็ตามที่ผู้คนหยิบยกขึ้นมาใช้สำหรับมีพิธีต่าง ๆ}

^{สำหรับตัวเองก็ยังคิดว่า ไม่ว่า ณ ตอนนั้นที่ใช้ชีวิตคู่กันแล้วถึงที่สุดเวลาเกิดปัญหาคนที่จะเป็นคนแก้ปัญหาและรู้ดีต้นตอของปัญหาเกิดจากอะไรนั้นก็คือคน 2 คนนั้นเอง คนนอกคงหาได้มารับรู้และเข้าใจในความเป็นจริงไม่ บางคนที่เข้ามาอ่านอาจจะแปลกใจว่าทำไมถึงเราถึงคิดแปลก ๆ แบบนี้ทั้ง ๆที่ตัวเองก็เป็นผู้หญิงไม่เห็นคุณค่าของตัวเองเลยเหรอ เปล่าเลยก็เพราะเห็นค่าของตัวเองนะซิถึงรู้ว่าเพราะเรามีค่าไง ยังไงเขาก็จะเห็นคุณค่าของเราเสมอไม่ว่าจะจดทะเบียนหรือมีพิธีแต่งงานหรือไม่}

^{ใช่ว่ากระแต่งงานและการจดทะเบียนจะเป็นเครื่องยืนยันว่าการใช้ชีวิตคู่ประสบความสำเร็จก็ไม่ใช่ซะหน่อย เพราะว่าบางทีคนที่แต่งงานและจดทะเบียนกันไปก็มีหลายคู่มากมายที่ต้องเลิกลากันไปด้วยเหตุผลหลายอย่างที่พยายามหามาเข้าข้างตัวเองว่าฉันตัดสินใจถูกแล้วในการเลิกลา ก่อนที่จะแต่งงานหรือมีการจดทะเบียนสมรสเราได้ถามใจตัวเองแล้วหรือยังว่าเหตุผลอันใดที่เราอยากจะใช้ชีวิตคู่ร่วมกับอีกฝ่าย มันไม่ควรจะใช่เหตุผลแค่ความรักอย่างเดียว}

^{เพราะถ้าเหตุผลเดียวคือคำว่ารัก ก็จะบอกว่าถึงเวลาหนึ่งที่เราใช้ชีวิตร่วมกันความรักมันจะหมดอายุ (ขอยืมคำจากในหนังเรื่องพลอยมาพูดนะคะ) แต่ถ้าเราการใช้ชีวิตคู่ร่วมกันมันประกอบขึ้นมาด้วยมากกว่าคำว่ารัก คือความเข้าใจ ความใส่ใจ การเอาใจใส่ ความไว้ใจ การให้เกียรติ การอดทน ความห่วงใย และความมั่นใจของแต่ละคนมีให้อีกคน มันก็สามาถที่จะพยุงให้ทั้งคู่เดินร่วมทางไปด้วยกันได้ตลอดเส้นทางของชีวิตคู่}

^{แต่สาเหตุหลายประเด็นที่คนสมัยนี้เลิกลากันไปมากมายไม่คงทนเหมือนสมัยพ่อแม่เรา ก็เพราะเกิดจากความอดทนที่มีต่อกันน้อยลง เพราะต่างคนต่างไม่แคร์ความรู้สึกซึ่งกันและกัน ไม่สามารถทนต่อสิ่งยั่วยุทางอารมณ์ได้ เพราะคนสมัยนี้เห็นความรักเป็นธุรกิจ และเพราะเราเห็นแก่ตัวเกินไปหรือเปล่า ด้วยเหตุผลอะไรก็ตามมากมายที่เลิกลากันไปแล้ว ทุกคนก็พยายามให้เหตุผลซะสวยหรูว่าตัวฉันไม่ผิด}

^{จะบอกว่าทำยังไงคุณก็ผิด เพราะอะไรนะเหรอ ผิดต่อลูกต่อพ่อแม่ไงคะ เด็กคนหนึ่งที่เกิดมาบนท่ามกลางระหว่างความรัก เขาควรต้องเติบโตไปพร้อมกับความรักและความเข้าใจของพ่อแม่ เขาไม่ควรจะต้องมารับรู้ความล้มเหลวในความรักระหว่างพ่อแม่ เพราะว่าเขาเป็นผู้บริสุทธิ์ พ่อแม่ก็เช่นกันยัไงไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นคุณก็ยังเป็นเด็กสำหรับพ่อแม่เสมอ ความรักความห่วงใยยังคงอยู่ในตัวคุณถึงแม่คุณจะปฏิเสธหรืออยากรับความรักความห่วงใยจากคนอื่นมากกว่าก็ตาม}

^{บางทีความรักก็ไม่จำเป็นต้องจบลงด้วยการแต่งงานเพราะถ้าคุณต่างคนต่างรักและคงมั่นในความรัก ไม่ว่าจะมีงานแต่งหรือจะไม่มีทะเบียนสมรสมันคงไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือใจคุณต่างหากที่คุณยังพร้อมที่จะรักผู้ชายหรือผู้หญิงคนนั้นที่เขาทำอะไรมากมายที่ไม่ถูกใจคุณ ทำอะไรหลายอย่างที่คุณต้องอาย ทำอะไรหลายอย่างที่คุณไม่พอใจ แต่เขาก็เป็นคนที่รักคุณอย่างจริงใจคนหนึ่ง}

^{ที่วันนี้มาเขียนกระทู้แบบนี้เพราะว่าเป็นคนหนึ่งที่ไม่คิดว่าต้องแต่งงานแต่มีคนดี ๆ คนหนึ่งอยู่ข้างกายมาตลอดเวลามากกว่า 10 ปี โดยไม่ต้องมาตีสัญญาจับจองด้วยพิธีการมากมาย มีอยู่อย่างเดียวที่เป็นสัญญระหว่างเรา สัญญาใจของกันและกันว่าจะอยู่ดูแลซึ่งกันและกัน และจะคอยเป็นเพื่อนกันเวลาอีกคนอ่อนแอ}

^{ไม่เห็นต้องมีพิธีมากมายไม่ต้องจบลงด้วยเซ็กซ์แต่มันเป็นความรักที่เข้าใจและเป็นมิตรแท้มห้กันและกันอย่างไม่หวังผลตอบแทนของอีกฝ่าย เราเป็นคนเลือกเองค่ะว่าเราจะเดินทางไหน จะเลือกที่จะมีความสุขอย่างแท้จริงหรือเปล่า}